فرآیند تخریب حرارتی PVC بسیار پیچیده است و چندین فرآیند واکنش شیمیایی را می توان همزمان انجام داد: تجزیه زنجیره مولکولی از HCL، شکستن زنجیره اکسیداسیون و اتصال متقابل، و همچنین تعداد کمی از ساختارهای آروماتیک و واکنش. شکستن زنجیرههای مولکولی بزرگ برای تولید هیدروکربنها، که پیری یا کربنشدن PVC ناشی از HCL عملکرد اصلی تخریب حرارتی است.
با توجه به نتایج تحقیقات فعلی، مکانیسم عمل تثبیت کننده حرارتی را می توان به دسته های زیر تقسیم کرد:
1) HCI تولید شده در فرآیند تخریب حرارتی رزین را جذب کرده و از تخریب کاتالیزوری خودکار آن جلوگیری می کند. مانند نمک سرب، صابون فلزی اسید آلی، ترکیبات آلی قلع، آلکول های فلزی و سایر ترکیبات معدنی یا آلی فلزی، این نمک های پایه ضعیف و صابون های فلزی به راحتی با HCI واکنش می دهند و به کلرید فلز مربوطه تبدیل می شوند تا به هدف دست یابند. خاتمه یا مهار تجزیه پلی وینیل کلرید؛ اپوکسیدها و آمین ها همچنین می توانند با HCL تجزیه شده واکنش دهند تا ترکیبات مربوطه را تولید کنند. استرهای فسفیت و ترکیبات مرکاپتان می توانند نقش آنتی اکسیدانی داشته باشند، بنابراین از تخریب و افزایش پایداری حرارتی جلوگیری می کنند.
2) اتم ناپایدار آلیل کلرید یا اتم کلرید کربن عمو را در مولکول پلی وینیل کلرید جایگزین کنید تا نقش محل تخریب حذف شود. به عنوان مثال، ترکیبات صابون با کادمیوم و روی، ارگانوتین، مرکاپتان و آنتیموان می توانند به اتم های ناپایدار کلر در مولکول های پلی وینیل کلرید متصل شوند.
3) واکنش افزودن با ساختار پلی لن برای جلوگیری از تشکیل سیستم های مزدوج بزرگ و کاهش رنگ. اگر نمک یا استر اسید غیراشباع حاوی پیوندهای دوگانه باشد، واکنش افزودن دین با پیوندهای مضاعف مزدوج در مولکول پلی وینیل کلرید رخ می دهد، در نتیجه ساختار مزدوج آن را از بین می برد و از تغییر رنگ جلوگیری می کند.